Headlines

Column Fernando

Door op mei 8, 2017

Beste lezer,

De één sport op topniveau, de ander voor de derde helft. Er zijn mensen die vol voor de winst gaan, terwijl anderen vinden dat er altijd wel iemand moet degraderen. Maar of je nu heel fanatiek met je talent omgaat of niet, zodra je zelf niet meer de keuze hebt om te kiezen wat je met je eigen lichaam doet, verandert je hele leven. Een tijdje terug zag ik een reportage over Fernando Ricksen, oud voetballer van o.a. Fortuna Sittard en Glasgow Rangers en oud international.

Fernando heeft A.L.S. een spieziekte die in een mum van tijd zijn lichaam sloopt. Fernando stond binnen de voetbalwereld eerder bekend als een ruwe bolster! Hij was een talent die het, volgens de kenners, veel verder had kunnen schoppen als profvoetballer. Fernando genoot van het leven. Als voetballer, maar ook als levensgenieter. Hij hield van drank, drugs en vrouwen en stak dat niet onder stoelen of banken. Het liep uit de hand. Erg uit de hand. Maar Fernando had z’n leven weer op de rit. Was jeugdtrainer bij Fortuna Sittard en was, zoals hij zelf zei, zijn wilde haren kwijt.

En toen kwam die rotziekte. De ziekte die voor Fernando besliste dat z’n leven voor eeuwig veranderde. En dat het eerder voorbij zal zijn dan hij had gehoopt. Een jaar, misschien 2. Dat gaven de artsen hem. En toch leeft Fernando nog steeds. De manier waarop is niet meer menswaardig, maar opgeven kan hij niet. Hij heeft een klein dochtertje en al doet zijn lichaam niet meer wat hij wil. Als hij naar zijn dochtertje kijkt, zie je die blik, die blik die zegt, ik ben hier nog voor jou. Eten kan hij zelf niet meer en het duurt s’ochtends een paar uur voordat Fernando aangekleed aan tafel zit.

Ik zag de reportage en dacht de hele tijd maar aan één ding. Wat kan een mens nog lang door als het koppie het nog wil. Als je geestelijk sterk bent kun je nog heel ver komen. Heel ver….. Totdat je lichaam het wint. Want soms is de strijd zo oneerlijk dat je gewoon niet winnen kan. Respect. Dat heb ik voor Fernando Ricksen. En dan vooral omdat hij ons een kijkje gaf. Een kijkje in het leven van iemand wiens leven verwoest is. Maar die weigert op te geven. Terwijl hij en iedereen weet dat hij niet gaat winnen. Het is alsof je met 11-0 achter staat en in de 92ste minuut tegen je teamgenoten zegt. Kom op, het kan nog. Dat is een boodschap waar velen nog wat aan kunnen hebben. Kom op, het kan nog!

Foto: Visschedijk

Foto: Bas Everhard

Over